reveladorA

2.3.10

Do noxo

Penso

-Non o collo, que me da noxo.

Moito a cabreaban eses aires de nena consentida. Que sabería ela do noxo. Non tiña nin puñetera idea do que era o noxo verdadeiro.

-Pois halo coller, por estas que o has coller.


E a nena termaba do animal, mirando para outro lado, coas maos tremelicantes, mentres ela o facía. Acaso cría que a ela lle gustaba? Cada vez era peor, cada vez a agonía do bicho era máis a súa propia agonía. Por iso cada vez tardaba menos. Por iso poñía tanto empeño en que o golpe fose golpe seco e certeiro. Para matalo o máis rápido posible, e quedar xa a soas co pequeno cadavre. Sempre mellor a soas que aguantala baduando.

Qué pesada a nena, facía o traballo moito máis difícil. Para que tiña que dicir nada? Logo ben que o comía. Toda a vida se fixera así, desde que era unha pícara así o acordaba. E naide ousaba dicir "qué noxo" con esa voz de escutrulida. Pobre do que o fixera! Todos axudaban.

Agora, conforme ía chegando á primeira pel, mentres as súas maos expertas queimaban, esfolaban e tiraban as entrañas daquel ser que media hora antes corría escapado pola aira en ilusión de liberdade, matinaba no noxo.

Hai uns días, rematando o parte, puxeran a primeira parte dunha obra de teatro. Un actor ofrecía un vaso de cristal ao público e pedíalles, un por un, que cuspiran dentro. A tele non amosou máis, pero todos intuíron que ao final do espectáculo aquel home bebía os cuspes acumulados naquel vaso. A nena dixera daquela:

-Ag, qué noxo.

E a ela pareceulle que tamén llo daba. Pero agora, abstraída naqueles xestos de disección automática e á vez concentrada en acabar axiña a tarefa, xa non lle repugnaba. Polo menos non era aquel noxo que encollía o estómago e quitaba a gana de comer. Era un fastío doutra clase.

Pensou entón en Antonio e o seu chocolate sentado naquelas mesmiñas escaleiras da forxa. Tería ela dez anos, e aínda se acordaba. Ao velo, achegárase correndo cos dous irmaos detrás.

-Dasnos un pouquichiño?

Antonio apurando cada vez máis, sen falar, mirándoos en fite mentres mastigaba e tragaba. Ata a última onza, tan campante.

-Xa non me queda.

Daquela toda a apetencia se convertera de súpeto en noxo. Ata lle dera gana de trousar. Como pode unha nena pasar tan rápido do desexo ao noxo?


Co estómago aínda estrangulado polo recordo daqueles odiosos dediños manchados de chocolate, aquela lingua inchada pronunciando palabras inesquecibles, meteu uns cachos de carne fresca na neveira para comer mañá, e gardou outros embolsados no conxelador.

permalink | 0 comentarios