reveladorA

27.8.09

O primeiro

Paseo

Acórdome tan ben de cando nos coñecemos que adoito regreso a ese momento que me acubilla e reconforta. Non é só que lembre a temperatura, a luz, a roupa que levabas posta, o público que viñera canda a ti a aquel concerto no que estreabamos as novas pezas. Qué pouco éxito tiveran, qué pouca sintonía entre nós, qué gana de acabar a interpretación. Chegaron os tépedos aplausos do final e ao erguerme aliviada tras recoller as partituras caídas no chan estaban os teus ollos rebordando unha complicidade inusitada entre dúas completas descoñecidas. E alí segundos despois a palabra xusta, o encollerse de ombreiros máis tenro do mundo, un convite tan atrevido e certeiro que non deixaba sitio para vacilar ou considerar cousa ningunha. Aquela noite esquecín quen era eu para construír unha cabana e entrarmos nela, e desde o centro da cidade subimos ao monte para contemplar a baixada das augas torrenciais arrastrando os detritos tanto tempo prendidos na terra, e en nós quedaron adheridas minúsculas partículas brillantes que redondearon o misterio e o delirio de atoparnos así.

Non se trata da simple repetición mental dunhas coordenadas espazo temporais máis ou menos pracenteiras, non penso que calquera tempo pasado foi mellor, non. É algo máis que pura melancolía. A explicación a todo o que agora nos acontece está nese primeiro encontro ao que volvo compulsivamente para me anestesiar. Que me é de pouca axuda, seino, pero consegue evadirme desta pobreza, deste estado semi comatoso, do pesado remorso da culpa. Non queres verme, non queres falar por teléfono, non aceptas as miñas explicacións nin queres quedar para un café amistoso. Porque che resulta difícil de entender que ata onte mesmo fora feliz contigo pero qie seguir xuntas sería só pospoñer a evidencia da mediocridade. Unha historia de amor como outra calquera, cen mil veces ocorrida e repetida.

Ocorre que ningún dos días que pasamos xuntas superou o primeiro.

Hoxe por fin logrei saír da casa cedo, cedo de verdade. Levo dous meses cun estraño insomnio que me ten en vela ata o amencer. Aí polas seis da mañá quedo durmida tan profundamente que non escoito o espertador para ir ao traballo. E chego tarde un día si e outro tamén. Porén hoxe erguinme con enerxía e a unha hora prudente. Mais o indicio da recuperación pouco durou. Chuviscaba. Pola noite o vento tirara algunhas tellas do vello tellado do edificio e canda a elas follas e ramallos dos enormes plátanos do paseo. A paisaxe tiña un aquel desolador pero eu, costa arriba, propúxenme non perder nin unha miga da enerxía coa que me levantara. E seguín camiñando, e non parei ata que o meu pé dereito pisou a casca dun ovo diminuto. Mirei as puntas dos meus zapatos. Uns centímetros máis á esquerda estaba o niño e dentro del tres ovos máis, tamén derramados. E por fin din chorado.

(Para E.)

permalink | 0 comentarios