reveladorA

17.2.09

Fogar

Casa
Teño pensado moito nese lugar inmaculado, o lugar do descanso. Incluso fixen un plano de situación do que me gustaría atopar cando chegue alí. E a lista do que levarei. A pouca roupa que necesitarei, os libros que me acompañarán, a música que me axudará. Teño degustado tanto o meu branco fogar na miña imaxinación que xa cambiei varias veces as cousas que pensaba levar ao principio. Igual que cando preparas unha longa viaxe, unha ansiada expedición. Unha vez, contrariada porque non podía alonxarme da casa máis de 20 quilómetros, díxome un amigo: “Viaxa: ningunha viaxe é pequena”. Sabes que non volverás a ser a mesma, que unha parte minúscula de ti cambiará, porque apañarás cousas que se quedarán contigo para sempre. Estás preparada tamén para as vicisitudes, para os atracos. Si, os saqueos consentidos. Por iso hai que elixir moi ben qué levas posto, qué metes na maleta, qué te deixarás roubar.

Lembro o horrible bispo luterano de Fanny e Alexander; por sorte non hai naide ao redor que me impida levar os meus xoguetes preferidos a esta nova vida, durante este carreiro que, inevitablemente, conduce á morte. Aínda que agora dubide de se terei tempo para ler a Karen Blixen ou para escoitar o novo de.

permalink | 3 comentarios

11.2.09

agora tu soa

Taboas
o primeiro é darlle a volta ao retrato. para que o defunto
non escoite as confesións que me inxecta, alento roto

o que me faigo inmune, por moito

que trate de levarme canda a ela

por moito, invulnerábel dentro do impoñente salón

horas en bronce, cheminea, veludos

qué pasou por detrás das cortinas

qué no fondo dos cinseiros cheos de pó

quero estar ausente

na superficie atada

só me admira a destreza coa que de súpeto

enmudece e pecha a mao para cazar
unha mosca
tamén me prenden os ollos

no saqueto que trae ben apertado

contra o peito

evitando que a traspase o frío do corredor

toquear no sofá ata ouvir
as súas zapatillas de odiosa donicela e entón
contrariala. facer que durmo. non sentir

como abre a cremalleira do estoxo dos coitelos

nin a auga caendo sobre a pedra de afiar


tenta prepararme. debulla veloz

tres técnicas de hipnose

ofréceme o seu pano enchoupado en colonia

acurtando torpemente a espiñenta distancia

e comeza a poder


-escoita o rumor desa canoa que chega

abrindo a noite

-tu non es da familia, déixame


ah pero esa voz. unha voz pel de pálpebra

ofrécese ao amparo de deuses interiores

e cae acó

desta beira queda zoando

resulta difícil deixala

desaparecer


agora que calou

accede a min


pón arrepío saber que decote vén

só por deixarme temperatura de febre alta

e un obsceno desorde na lingua

no padal


saio, voume espindo instruída

por algunha carta de navegación que ignoro

e vías do río, resoando

a última compracente lectura no sofá

trae a miña roupa ata a braña brillante

de lume no escuro, luz enchente


-deixareina así, ben estirada

a branquear

-pousa o teu fardo na ribeira

e cruza o río, agora tu
soa

permalink | 0 comentarios