reveladorA

15.7.08

Nadador

Nadador
O autobús de liña tarda vinte minutos en chegar á piscina municipal. Apáñao puntualmente cada mañá: unha necesidade atroz do ritual bañador, chanclas, gorro, gafas, seis minutos, ducharse, catro minutos, subir as escadas onde xa se escoitan berros ecoando, ese rumor como de ensoñación, ese lugar onde o tempo camiña humidamente, cempés pola pel espida abaixo. Cinco segundos e á fin o ansiado delicioso mergullo no azul transparente artificial. Vai, vén, regresa e volve a ir repasando técnicas. Proba a nadar a crol e volver a braza, e finalmente quédase co estilo mariposa, que é co que máis se identifica. Pasa unha hora, dúas, tres, ata que o envés dos dediños se lle enruga como un figo paso, e os ollos comezan a rabearlle por mor do cloro, a pesar de presionar as gafas cada pouco, efecto ventosa. Sabemos que aquí o tempo está conformado doutra materia, é esbaradizo e denso como o aceite, e permite fluír. Así el, cando abafa colócase panza arriba nunha esquiniña e pon os ollos en branco imaxinando cenefas infinitas de finos trazos onde as maos dun nadador agarran os pés do outro e estoutro os do seguinte e así sucesivamente. Aboiando na piscina é quen de quedar durmido, e nese impase visualiza o rostro da Nadadora, a persoa que se agora trazaramos unha liña recta desde o punto exacto onde a auga o adormenta ata perforar o outro hemisferio terráqueo aparecería sacando a cabeza para respirar nun pavillón case idéntico, no xusto momento en que decide que o crol é o seu mellor estilo. A Nadadora sorrille do outro lado do mundo, pero el non se dá quitado da cabeza as cenefas de marras. Aínda ben que soña brevemente con aquela película onde o seu admirado Burt Lancaster percorría unha luxosa veciñanza nadando de piscina en piscina, e pasaba en bañador todo o filme a conta dun relato de John Cheever. Esperta e sinte unha envexa inusitada dos músculos do actor, tan ben marcados.

Melancolía de atoparte só cando me somerxo.

permalink | 2 comentarios