reveladorA

6.5.08

Azul

Vistas

Imaxina espertar e velo todo azul. Azul, nada máis que azul. Unha mirada animal, coherente, unívoca, e ao tempo plena de matices, reflexos que van desde o mariño ao índigo, do anil ao celeste. Azul como a segunda lúa chea de mes e como o grito de Juliette Binoche debaixo da auga da piscina en Bleu. Apacible e triste, aínda que non necesariamente nostálxica.
Tras axitados pesadelos -soñaches que a túa irmá se aparecía como unha virxe luminosa, que o cabelo lle chegaba até os pés e che amosaba as maos ateigadas de chagas- espertas un día así e non hai volta atrais, e desde aquela pasas a ser abrupta, ensombrecida, taciturna. Azul. Érgueste da cama coa sensación de que alguén te ten amarrada, aínda que é difícil de sospeitar porque o teu cativerio é doméstico: utiliza unha correa elástica e polo tanto cede, por se algún día che apetecese gozar duns metros de falsa liberdade.

permalink | 6 comentarios

5.5.08

Atlas

Bilbao
Non lle gusta ir ao cine porque Abel lle conta tan ben as películas que para que molestarse en velas. Seguramente a decepcionarían. Tampouco é amiga de viaxar porque opina que xa vai maior para andar por aí de trotamundos, así que prefire abrir o atlas ao azar e estudar ao caer da tarde como é a vida noutros lados do planeta. Son catro tomos anticuados e familiares, gastadiños como están. É curioso que nos pareza máis doado ler un libro cando xa está lido, cando outros pasaron as súas páxinas antes, dobraron as esquinas e incluso -os máis desaprensivos- o forzaron deixándoo aberto no chan, abandonados ao sono. Neste exercicio meticuloso e dadá á vez, acompañada do seu dedo índice percorre xeografía, clima, flora e fauna, costumes. Viaxa así sentada no seu confortable bambán, nun xesto de fruncida concentración que lle lembra sen querer ao seu pai, que fora mariñeiro e gostaba tamén de arrandearse na salita co atlas aberto nos xeonllos, mentres contemplaba o mundo de hemisferio sur a hemisferio norte. Cortado limpamente á metade, como un ovo perfecto.

Abel fálalle da última dos Cohen e ela entrepecha os ollos para imaxinala mellor. É tan difícil poñerlle luz ao deserto. Cando o seu amigo marcha prepara un té con leite e abre o tomo número tres. Pero antes recolle ben o pelo porque lle axudará a estar máis esperta cando amenza na selva australiana.

permalink | 2 comentarios