reveladorA

4.4.08

As cores

Farmacia

And she left in the fall, that's her picture on the wall She always had that little drop of poison Tom Waits

Resoas dentro de min coma un instrumento de vento. Aproveitas as canles máis íntimas, os circuítos e os tecidos que había tempo
e tamén os fluídos vitais

para entrar ben fondo, no caracol do equilibrio, e

quedarte.

Solimán: está ben así porque o fas a modo, porque es delicado nos golpes que se dan cando hai que dalos e onde outros mancarían tu adormeces baixo unha doce anestesia.


A punto de perder a consciencia, escoito ruído de cristais, e dentro de min sei que estás a amasarme o corazón.

Aqueloutras os cacharros da cociña; intúo que organizas as cores en tarros de confitura, mentres prometes baixiño:

-Logo falaremos das cores.


As cores. Lembro as cores: o meu absoluto amor por todas e cada unha. En ti o púrpura era esmeralda e se tocabas marelo eu vía celeste. Ah! Esfarelar o mencer en vermello azulón e logo volvernos tépedo anil. Trazarte malva de laranxa e descolocarte en gris. Que nada era fucsia fucsia nin verde verde.

Falar delas será esborrachanlas. Nada existirá despois desta septicemia que tu comezaches. Cando esperte doeranme tanto esas primarias repartidas, perfectamente postas nos estantes que os meus ollos nunca volverán a ser arco da vella, paleta infinita nos teus dedos. Xa cho digo agora: prefiro ficar cega,

tan só recordar, mergullada no pouso do teu veleno.

permalink | 1 comentarios