reveladorA

3.2.08

O anxo

Anxo
Polas noites fala de máis. E sen embargo, aínda non se confesou a si mesmo ese inventario poético que todo personaxe da súa altura lírica compón. Os conceptos esenciais da vida sen ser circunstancia: a vida pura, os principios da súa íntima utopía. Ten pouco tempo para os soños, por iso fala tanto, o que non lle impide escoitar de vez en cando aos demais co ángulo de comprensión perfecto inscrito no seu rostro, nos ombreiros, nun ademán de estar disposto a abrazarte en calquera lugar se tu o necesitases. Ten ese porte que lle da vantaxe sobre os demais. Hai persoas así, que nacen con ese comodín que lles permite ter máis oportunidades, xogar máis bazas. E esa noite na que, outra volta, lle é perdoada a a verborrea por ser deses que nacen baixo unha áurea especial, sostidos por un imán lendario, irresistíbel, pasan pola súa mente, como nubes ensarilladas, os Termos Precisos, que lle botan a língua, por suposto, á Adxectivación. Só palabras tensas, á espreita, palabras fundamentais. Daquela sospira por certos recordos, as mans dos amigos e as enrugas da mai, os temores que o pretenderon na adolescencia, circunloquios cotiás, preguntas que ignora. Non pensara no inventario, pero agora, neste momento nouturno, preséntase, celestial, o arrecendo dunha cousa primixenia que recoñece, que intúe, ai Deus, muda, ou cando menos silenciosa, moi tenue. Tanto que sabe que nunca poderá gardar para si o seu inventario, que nalgún momento terá que evidenciar aos demais o seu precioso e segredo dogma de fe.
Porque quen deixa enmudecer a un anxo?

permalink | 2 comentarios