reveladorA

17.1.08

Far west

Far West
Nin sequera facía falla que me levaras tan lonxe para deslumbrarme. O deserto de Almería teríame valido de sobra. Paisaxe lunar, western, unha vinganza. O ceo amarelea por enriba de nosoutras, que camiñamos dereitiñas ao saloon.

Entramos con paso decidido e facemos abanear as portas ao máis puro estilo cowboy. Sen importarnos o que poida pasar ás nosas costas, porque sabemos en que decisivo momento debemos apuntar. As nosas esporas de prata enlamada relocen de súpeto nos vasos de cervexa e nas meniñas dos clientes.

Ao saír abaneamos as portas de novo. É o único aire que se sinte a esa hora en punto.

A morte tiña un prezo e tu acendes o teu puro a medio fumar nas fogueiras que imos atopando. Aínda sabendo que as fogueiras son trampas mortais, escuros símbolos, vellos trucos de alguén que non che quere ben.

Agora asubío e sei montar a cabalo. Tamén lle saquei proveito a iso de tirar o lazo que se pecha no aire, o nó perfecto que todo o consegue atrapar.

permalink | 4 comentarios

3.1.08

Gata

Kind of Blue
A torpeza enleada no mediodía grisallento dun domingo que te descobre buscando por debaixo das camas as zapatillas para calzar algo de resaca, algo de olleiras. Despediches aos novos compañeiros de traballo, algo achispados por aquelo de romper rápido o xeo e trabar a confianza xusta, tampouco somos amigos nin creo que cheguemos a selo nunca, pensaches ao marcharen. Máis tarde soñaches cousas se cadra reveladoras, indicios de algo que non deches apreixado.

Comezas a recoller a casa. E nestes días que as cidades se hiperregulan para seguir unhas mínimas normas de hixiene e convivencia e por iso se prohibe, baixo pena de multa, sacudir alfombras e tirar pelusas e faragullas, deixar sen recoller nas beirarrúas ou en parques públicos os excrementos das mascotas ou estrar botellas cheas e as baleiras, es unha pequena delincuente botando ao ar o mantel cos restos da última cea. Abaixo, no patio de luces, os gatos observan incrédulos e expectantes, a ver que cae. E aí van uns panos de papel, artesanías abstractas de miga de pan, palillos, un corcho, o envoltorio dun xeado. Nada que levar ás fauces cativas e famentas. Chega de súpeto un mantel, o mantel da cea. Os gatos que se asustan; un que resulta atrapado na tea fantasmal ata que logra escapar.

Que fas, baixas a buscar o mantel ou esperas a vestirte? Mellor baixar agora, porque hai pingas que baten tras dar unha reviravolta no ar anunciando que en breve choverá forte. Corres escaleiras abaixo en pixama e bata. É domingo, ninguén na rúa, ningún veciño no patio de luces. Só gatos, gatos orfos, familias felinas de irmáns, fillos e nais e á vez amantes e irmáns e pais que te miran, que se achegan para cheirarte; a ver de que vas, e se traes comida. Xa tiveron tempo para pasear por riba do mantel, lamberon as últimas migallas da cea. Estremécete o seu roce de sibilino peluche contra o pixama, por riba das zapatillas. Así que apañas o mantel rapidamente e ao emprender a volta ao piso decátaste de que as esqueciches. Merda, as chaves. Estás sen chaves con esta pinta. Que mareo de repente. E aínda non coñeces a ninguén na veciñanza, chegaches hai pouco, nova vida, nova cidade, os compañeiros de traballo viven ás aforas, e tampouco te evidenciarías desa forma estúpida, en pixama e cun mantel sucio entre as mans.

Ei, iso é Kind of blue. O cerebro adurmiñado recoñece a melodía: no cuarto ou no quinto está soando Miles Davis. Sempre quixeches controlar un pouco máis de jazz pero ata aí chegas, ata Miles a todo volume, e esa trompeta que se compasa á sístole-diástole do teu desamparo dominical. Han de acollerme nese piso, pensas, guiada pola urxente intuición da intemperie absurda na que quedaches en cuestión de minutos. Corres escaleiras arriba. E sentes fame, moita fame, unha aguilloada forte no estómago, ha de ser tarde xa, seguro que lles sobrou algo de comer. Por iso nin te fixas na cara da parella feliz que che abre sorrindo o quinto d; estabámoste agardando, din nun fraseo. E ti entras, estendes o mantel, uliscas o ar, acendes unha vela e contemplas a fermosísima galería azul, dunha cor tan parecida á portada dese disco e tan similar á túa propia galería. Sentes que a túa vida baila a un paso do completo esquecemento; pero en que piso vivía eu, que pasou coas chaves. Como unha gata que saltase pola ventá e perdese unha vida.

permalink | 3 comentarios