reveladorA

8.10.07

Estacións

Cervantes
A pasada noite volvín a ter insomnio e non estabas para acompasar a miña respiración axitada á túa. Esta mañá ao erguerme camiñei máis durmida pero tamén máis esperta, sensible a un alfinete, próxima aos vampiros. Sobresaltada polos pasos mal dados, como os precipicios polos que caemos cando estamos a piques de durmir. E ademais están as cores que aparecen súpetas, e o vestir da xente. As botas e os pantalóns de pana que xa sacaron os precavidos, as camisetas sen mangas dos que aínda estiran o verán.

(Cómo explicarche que os precavidos son tamén nostálxicos e que os que estiran o verán non teñen nin idea de onde atopar a última terraza.)

Pola noite, ao non poder durmir, acordeime moito da nosa cadela Lúa, unha vez que pariu dous cachorros e morreron os dous. Pobriña, puxémoslle un despertador para que non sentira tanto a soidade de non ter a quen dar de mamar. Pero ela aínda foi por unha boneca de trapo que gardou durante moitos días, porque non lle chegaba con sentir un corazón artificial.

Moitos días sen durmir estivera Lúa daquela.

permalink | 9 comentarios