reveladorA

3.7.07

As cordas

Pedra
Contra as cordas, dixo, gústame contra as cordas. O malentendido puido ter a súa orixe naquela estúpida declaración de principios, que eu non souben, ou non quixen, interpretar. Ou mellor dito: que eu non souben coller tal e como chegou aos meus ouvidos. Pois non se refería a un propósito, nin á perfecta tensión, nin á estética disuasoria que me faría mirar para ela cos ollos arregalados. Era pura sinceridade, metáfora oca. Nestes lindes un equilibrista non se poñería a andar na corda frouxa para expresar a súa angustia vital; tampouco un mariño falaría de facer augas, nin da boca dun títere sairía a pregunta quen me manexa?.

Nin claves, nin alegorías, nin dobres sentidos.

Queríame contra as cordas, con crueza de esparto, con amor inequívoco de no e serpes petrificadas sobre o meu corpo. Contra as cordas, e as propias cordas vocais esgazadas polo berro acolchado da sorpresa e o terror.

permalink | 1 comentarios