reveladorA

5.6.07

Mentiras

Árbore
Descansa baixo a terra e non. Algo aí abaixo a inquieta, ou quizais o motivo polo que volveu a este mundo estea relacionado con algunha comenencia pendente, senón non viría a visitarme nin se sentaría ao meu lado no asento de atrás do mini para botarme a lingua. Trae consigo unha cesta, e semella unha carapuchiña vermella que envelleceu no bosque, coa roupa xa sen cor e centos de enrugas na cara. Dentro da cesta garda comida de mentira, guisos de terra dos que fan os cativos, tortas de margaridas e cantos aos que ela chama peras da urraca. Tamén poliñas de maceira que son canela en rama, di, tratando de enganarme. E como non lle gusta que lle leven a contraria, arrimo o nariz e digo que ben ule iso que levas aí dentro, e as dúas sabemos que a outra minte, pero ela decidiu xogar deste xeito. En realidade, o que eu quero é descubrir que cousa deixou sen facer, por que volve a min. Escudríñoa, e ela arquea as cellas negrísimas enmarcadas no seu cabelo branco e suave coma o dun bebé. Pon cara de interrogante. Nos petos leva menta e albaca, nébeda e tomiño; o tomiño porque é bo para a tos, que te escoitei tusir de madrugada, di, e outra vez volvemos a asentir e a mentir, porque as dúas sabemos que é imposible que me escoitara, porque a miña bisavoa é xorda e durme toda a noite como unha bendita.

permalink | 4 comentarios