reveladorA

18.6.07

A palabra

Novidades
Ao principio pareceume que a inventara eu mesma. A palabra estaloume na boca mentres almorzaba, e pareceume fermosa, fresca, vibrante. Non a escoitara nunca e tiña a forza hipnótica dun vendaval de asteriscos. Cóxegas nos beizos, disparo de silencioso confetti. Sentinme inmortal, capaz de percorrer o mundo con esa palabra baixo o brazo, como un talismán puro. Deiteime con ela debaixo da almofada, con moito coidado de non a esmagar. Ao día seguinte, co sono aínda prendido no caracol do equilibrio, erguinme e busqueina nun dicionario. Pareceume divertido: a ela non a atoparía, pero de seguro habían aparecer curmáns e tías, parentes lonxanos. Sen embargo, alí estaban as letras exactas que a nomeaban, e xunto a ela un significado obtuso que en nada se asemellaba a todo o que eu lle dera, ás cores do bosque coas que a vestira. Escoitei dentro de min un bruar monstruoso, unha apisoadora que facía desaparecer a miña palabra para sempre. Dela só quedou un memorial de cinza que escoou aos poucos entre as miñas maos como un fiíño de auga. Unha fonda tristeza apoderouse entón de min, e fiquei muda.

permalink | 3 comentarios

13.6.07

Coches

Coches
enfuréceme a tarde que estraga definitivamente o día

da rabia este sol canso

o arrecendo das ceas que comerán ducias de turistas aburridos

as papeleiras desbordadas

a xente contenta ao saír do traballo

os pasos que se pisan

os pasos que me pisan

as redes as cordas

os sacos as mochilas

os plans de futuro e os improvisados

os tintinar dos xeos

o fume da sopa

as pedras

os tellados

Todo me enfada.

estas cousas que vou vendo

con luz de calafrío

están aí tamén os coches aparcados

respiran este solsticio buscan o seu oco de metal mendigan quentura

e penso que podería entrar agora nese elegante A3

-parece que ten unha porta mal pechada-

e disfruto coa idea de quedarme alí

coma naquel conto do bosque e os osiños

facer do meu corpo un nobelo e descansar por moitas horas roubarlle a calma á tapicería

e dócil

deixar que me arroupe un motor

inerme

inerte

sosegada ao fin

esperar pola viaxe

permalink | 4 comentarios

5.6.07

Mentiras

Árbore
Descansa baixo a terra e non. Algo aí abaixo a inquieta, ou quizais o motivo polo que volveu a este mundo estea relacionado con algunha comenencia pendente, senón non viría a visitarme nin se sentaría ao meu lado no asento de atrás do mini para botarme a lingua. Trae consigo unha cesta, e semella unha carapuchiña vermella que envelleceu no bosque, coa roupa xa sen cor e centos de enrugas na cara. Dentro da cesta garda comida de mentira, guisos de terra dos que fan os cativos, tortas de margaridas e cantos aos que ela chama peras da urraca. Tamén poliñas de maceira que son canela en rama, di, tratando de enganarme. E como non lle gusta que lle leven a contraria, arrimo o nariz e digo que ben ule iso que levas aí dentro, e as dúas sabemos que a outra minte, pero ela decidiu xogar deste xeito. En realidade, o que eu quero é descubrir que cousa deixou sen facer, por que volve a min. Escudríñoa, e ela arquea as cellas negrísimas enmarcadas no seu cabelo branco e suave coma o dun bebé. Pon cara de interrogante. Nos petos leva menta e albaca, nébeda e tomiño; o tomiño porque é bo para a tos, que te escoitei tusir de madrugada, di, e outra vez volvemos a asentir e a mentir, porque as dúas sabemos que é imposible que me escoitara, porque a miña bisavoa é xorda e durme toda a noite como unha bendita.

permalink | 4 comentarios