reveladorA

22.5.07

Incandescente

Porta
Os seus días eran auga de borralla pero en soños percorría corredores incandescentes. Polas paredes escoaba vapor de te. De puntillas, con aquel camisón de follas outonizas que lle regalaron estando convalecente dunha peritonite aguda que a deixara baldada, e que lle roubara o vrao dos cinco anos. Case esquecera como camiñar. E veña regalos tristes. O consabido camisón de follas outonizas. A caixiña de música onde unha bailarina eternamente apoiada no pe esquerdo xiraba ao son de "Para Elisa". O conto sobre ananos cegos que vivían baixo a terra, moi triste. E uns moldes de lúas e estrelas para xogar na area que a fixeron chorar toda unha tarde porque, aínda sendo tan pequena, estaba convencida de que lle quedaban moi poucos meses de vida, e que nunca máis volvería á praia. E agora regresaba á quentura da febre, en soños alaranxados atopaba á súa avoa entrando no garaxe cun cesto entreaberto por onde asomaban as pezoñas dun año acabado de matar. En soños trousaba. E sen embargo, esa estraña vida durminte, eses bodegóns enfermos eran mellor opción que a vida diaria. Polo menos había algo de acción, sentía cousas. Berraba, choraba, estremecíase de pracer algunhas veces. E se aparecía esa persoa, esa escura e amada compañeira que se facía de rogar no inverno e a invadía coas mellores caricias en primavera, daquela si, daquela xa non quería espertar nunca, para que. E seguía soñando, e era capaz de durmir catorce horas seguidas e quen pode negar que nela a vida real sucedía a ollos pechados e o pesadelo era erguerse e soltar a súa mao, abandonar os seus seos.

permalink | 4 comentarios