reveladorA

18.4.07

Predicción climática

Veneciana

"Los chinitos de la China
cuando no saben que hacer
tiran piedras a lo alto
y dicen que va a llover"
Canción infantil

Cando non teño que facer miro a predicción meteorolóxica. Tamén pode ser que faiga isto xusto cando máis apuro de traballo teño. Faime ilusión pensar que desde esa posición matemática e gris que supón mirar as máximas e as mínimas e cuantificar as nubes e os despexados poido programar as miñas próximas horas. Organizar unha fuxida á praia e espreitar o verán, porque chega o calor. Saborear unha tarde de sofá e leituras porque dan chuvia para todo o día de mañá, que é sábado. Abrir as ventás por se acaso o torbón chega de súpeto e non quero perdermo. Tamén me gusta moito a predicción marítima, cos seus ventos do nordés, os mares de fondo e as visibilidades, tan útiles para coller o coche e ir ata o último faro. Se tivera coche e soubera o camiño do faro, seguro que iría. Por iso me encanta que haxa moitos variábeis debaixo dos mapas e así poder imaxinar o que será. Que me deparará o clima hoxe? Parezo un pouco parva, xa sei. Porque logo non faigo nada do que planeo. Pero teño as contras da casa semipechadas e eu decido cando as quero abrir, a medida que esperto e despego as pálpebras.

permalink | 2 comentarios

15.4.07

Empeño

La Défense
Ela quería deixar a súa pegada dentro dos mellores recordos. Como queda anotado nun caderno de viaxes aquel paseo en góndola, a fotografía das cerdeiras florecidas en Central Park ou a visión afortunada dunha aurora boreal. O sabor do te e as laranxas de Suzanne, chegadas desde a China, iso quería ser. Unha odisea inesquecíbel. E así se aplicaba en restar iris de anís, chocolate derretido en cada encontro, por máis que fugaz. Porque de ningún modo podía volver a deixarse ver: beleza e instante estaban consagradas á eterna inmanencia. En serio: nunca volvía aparecer. As maos que a acariciaran e os padais nos que estivera non podían esquecer a súa efervescencia, que se tornaba auga a medida que pasaba o tempo e o seu recordo quedaba convertido, inevitabelmente, nun rumor tristísimo de chuvia e cristal.

permalink | 6 comentarios

2.4.07

Porta

Porta
e que faremos para calmar esta dor minúscula que se traslada do xeonllo á comisura da boca, da caluga ao peito; esta diminuta dor que te sitúa no territorio intermitente e cego da hipocondría, do preguntar ata a extenuación que significa, cando rematará, por que tu.

unha orquestra de vento, pediches, desde a túa illa, para acalar a angustia. pero todas as cousas levaban xa o teu nome: nin sequera podías descansar a mirada. e agora tampouco lembras que antes desta aflicción había unha porta, que ao principio de todo

había unha porta.

permalink | 8 comentarios