reveladorA

9.3.07

As cartas

Macetas
Escribíralle centos de cartas de amor que escondera concienzudamete dentro das macetas do muro que acompañaba o carreiro ata a igrexa. Só el sabía as pistas que o levaban ata as súas palabras. Algunhas ían seladas cunha gotiña de sangue que extraía das palmas das súas propias maos, para darlle máis veracidade aos seus escritos. Cando el a deixou seguiu a escribirlle en secreto para curar a pena, sen importarlle que non chegasen nunca ao seu destinatario, entretido xa noutra tarefa amatoria. Comezou a esconder os papeis do seu desamor dentro dos bonecos de peluxe do cuarto, que descosía e volvía a coser, segura de que naide as atoparía. Algunha caeu tamén para sempre dentro das caracolas Recuerdo de e os porróns tan bizarros que coleccionaba a avoa, ordenados de maior a menor na repisa da lacena.
Os amores dos recreos esquécense rápido e os desmaios adolescentes van pasando á experiencia, e fainos graza comprobar como cambiou aquel rapaz que nos facía morrer cada vez que respiraba ao noso lado. Sen embargo, del nunca se puido olvidar porque sabía que pola casa quedaba aínda algunha desas probas indelebles da súa paixón, absurdas latexando nalgún recuncho da casa, esquecidas no estómago do seu osiño preferido, xa cego, no desván, ou ecoando no bruar silencioso dalgún marítimo recordo.

permalink | 1 comentarios