reveladorA

16.2.07

Sen despedirte

Aeroporto
Vai xa para cinco días que te fuches sen despedirte e sigo coa mesma sensación de conto incompleto, de corazón á intemperie. Dixeches que non che gustaba dicir adeus, nin sequera ata pronto. Claro, ¿a quen lle gusta? Con esa escusa fácil marchaches sixilosamente mentres eu poñía o café ao lume, durmida aínda. Agora paréceme recordar que aquela mañá sospeitei o teu corpo húmido na penumbra, saíndo do cuarto de baño xa coa maleta feita, co traxe novo de liño, co billete de avión no peto. Advírtoche que pode ser que na distancia esaxere cousas e non descarto a inmediata reconstrución dun pasado máis doce. Son as consecuencias nefastas da negación dunha despedida. Co que a min me tivese gustado levarte ao aeroporto, dicirche adeus coas gafas de sol postas, cun bico rouge artificial e unha aperta lene, desas que non dan calor nin tampouco transmiten calafríos, para rematar axitando un pano branco ao vento, dramática e desfasada, calculadamente triste.

permalink | 4 comentarios