reveladorA

26.2.07

Viaxe

Arbores
Hoxe volvemos tarde e quedei durmida no asento de atrás do coche. Creo que soñei algo, pero non lembro o que. Regresou a min esa sensación da infancia de durmir como unha pedra cando volvíamos da nosa viaxe anual á capital da provincia: cita co oculista e inevitábel visita a Alcampo. Con que placidez me relaxaba no asento de atrás do noso Peugeot 205, pegada á miña irmá, que durmía tamén, despois de pelexarnos por ver cal das dúas tiña máis espazo. Antes de quedarme frita danzaban na incompleta escuridade as últimas horas na superficie comercial: mamá enchía o carro de infinitas latas de tomate triturado, papá perdíase por corredores sen ningún interese para nós e a miña irmá e máis a min o único que nos importaba era que nos mercasen croissants quentes. Ao chegar a casa papá collíanos no colo para levarnos á cama. Por suposto que espertábamos co ruído da porta do garaxe, pero como renunciar a esa solemne subida en brazos polas escaleiras. Despois mamá espíanos e púñanos o pixama, tan frío. A cama estaba conxelada tamén, pero envolvíanos unha estraña e morna felicidade familiar, que a min se me truncaba un minuto antes de apañar o sono outra volta, ao lembrarme de que un ano máis me aumentara a miopía.

permalink | 6 comentarios

16.2.07

Sen despedirte

Aeroporto
Vai xa para cinco días que te fuches sen despedirte e sigo coa mesma sensación de conto incompleto, de corazón á intemperie. Dixeches que non che gustaba dicir adeus, nin sequera ata pronto. Claro, ¿a quen lle gusta? Con esa escusa fácil marchaches sixilosamente mentres eu poñía o café ao lume, durmida aínda. Agora paréceme recordar que aquela mañá sospeitei o teu corpo húmido na penumbra, saíndo do cuarto de baño xa coa maleta feita, co traxe novo de liño, co billete de avión no peto. Advírtoche que pode ser que na distancia esaxere cousas e non descarto a inmediata reconstrución dun pasado máis doce. Son as consecuencias nefastas da negación dunha despedida. Co que a min me tivese gustado levarte ao aeroporto, dicirche adeus coas gafas de sol postas, cun bico rouge artificial e unha aperta lene, desas que non dan calor nin tampouco transmiten calafríos, para rematar axitando un pano branco ao vento, dramática e desfasada, calculadamente triste.

permalink | 4 comentarios

12.2.07

A brisa

Durante anos o seu don pareceume algo excepcional e, por iso, cada día ao espertar o seu nome era a primeira palabra que me viña á cabeza. Polo día procuraba non perdelo de vista, e ás noites acendía todas as candeas para espreitalo. Nese tempo afíxenme a durmir por riba, escoitando os seus movementos na escuridade, e a velar tamén polo seu sono. Non o dixen aínda? El tiña o don da brisa. Soprábame nos oídos para facerme cóxegas, baixaba ata a caluga e provocábame un salto, era o meu vértice, o apoio preciso para non sentirme atraída polo abismo.

Pero un día coñecín o temporal e fiquei muda. Un torbón á tardiña desatou en min cores nunca imaxinadas, diademas de luz que me cambiaron a vista e o tacto. Desde aquela, non soportei outra cousa que non fose ímpetu, bofetada. Precisaba de solpores ensanguentados que beber, e non os atopaba no seu triste alento mariño. Así que o deixei marchar ou quixo irse, soprando lenemente como cando viñera a xunto de min. Pero eu xa non podía sentir ese vento de frauta traveseira. Non lembrei nunca máis aquela dozura, nin teño gardado ningún matiz.

permalink | 3 comentarios

5.2.07

Agosto

Praia

Agosto era un mes de chicle, estirábase ao noso antollo e daba de si. O sol ensanchábanos as arterias e o salitre os pulmóns: respirábamos azul porque saiamos ben cedo da casa e regresabamos derreadas á noitiña, despois do último baño. Que pracer deitarse no Cantábrico canda o solpor, corpos de xuncos e dunas pequenas nas maos. Mirábache as meniñas e eran acuarios invisibles onde douradas diminutas saltaban ao ar. Na casa, antes de durmir, metías as maos nos petos do pixama e sacabas area, porque tiñamos unha praia dentro doutra praia, e unha lagoa feita coa auga que transvasabamos do mar. Fidel facía pesca submarina e traía nunha rede ourizos, xibas e polbos que colgaba sobre as ramas máis baixas dalgunha árbore seca. Os polbos tardaban horas e horas en morrer, e na última agonía aínda tiñan forza para chuparnos os dedos coas ventosas cando lles pasabamos as maos sobre o seu corpiño viscoso, entre divertidas e crueis.

Ese mes foi infindo ata que un ano, non lembro cal, Fidel observou mentres xantabamos no chiringo de madeira que eu xa non tiña idade para andar sen a parte de arriba do bikini. Mireime sorprendida e era certo: os meus peitos estaban aí. A partir dese momento xa nunca máis agosto volveu a ser igual, da mesma forma extensa, e empecei a marcar cunha equis os seus trinta e un días.

permalink | 2 comentarios