reveladorA

29.1.07

O accidente

NY

Atópanse nun cruce.

Ela, no medio do paso de peóns.

El, coa mao enriba da bocina, e na perna esquerda un tirón, de pisar o freo con violencia. Os ollos de susto, saídos.

Así é como se atopan.

Non a veu cruzar, non a veu desde hai dez anos ou máis, e agora, de súpeto, tena diante.Pálida e brillante como unha aparición.

-Pumpún, late el.

-Pumpunpún, replica ela.

Pero non se escoitan. Só acertan a mirarse. Tardaron nada en recoñecerse. Alguén berra do outro lado do paso de peóns.

A pesar do rebumbio que se montou arredor, dentro deles hai moito silencio, un gran oco escuro, un pozo de auga conxelada.


Da estrada á luna do coche saltou unha pedra minúscula que triscou o cristal. Quedou unha ferida fría con forma de anzó.

-Estás ben? pregunta el abrindo a porta.

Ela sube ao asento do copiloto e dille con palabras trementes:

-Cara onde vas?

E logo algo moi baixiño, inintelixibel. El di:

-Quédasme de camiño.

Parece que todo é tan fácil agora, os dous dentro do coche, tantos anos despois. Respiran axitada, acompasadamente. Por momentos parece que a cidade é outra. Poderíamos vaticinar que nalgún punto indeterminado do camiño cruzarán algunha fronteira, e que algúns quilómetros máis adiante cambiarán tamén de continente e de paisaxe, e é probábel que perdan as coordenadas e esquezan os seus propios nomes.

permalink | 10 comentarios