reveladorA

26.1.07

Durminte

Lido
Durante as clases entresoñaba un rumor de patos salvaxes e do patio do recreo facía unha praia atlántica. Pola noite era de natureza insomne e, a consecuencia disto, de mañá calquera runrun lle daba sono. Aínda hoxe, cando os seus antigos compañeiros de aula lembran o colexio coa desidia propia dunha vida adulta acomodada van directos a eses vintecinco minutos de lecer dos once anos nos que se lles ía a vida en atinar á canasta, en meter fungueirolos cun balón de fútbol todo roído ou escobreguear coas rapazas xogando ao brilé.

Ela non. Ela garda un areal inmenso, co mar enfronte, e o seu sono salgado. Porque minúsculos cachiños de cunchas e caracolas conformaban o patio, inmediato ao peirao de Celeiro, e entón pechaba os ollos e os berros dos xogos e as leas transportábana a unha praia descoñecida, non era alí, era un estraño refuxio no Algarve, a xulgar polas ondas. E durmía uns minutos e facíaselle a boca auga na gorentosa e marítima profundidade que a anainaba, ata que soaba a serea e non quedaba outra que volver á realidade e ás matemáticas.

Sempre a rentes do chan, sentada enriba das pedras, os demais pensaban que viña de xogar soa ás canicas.

permalink | 3 comentarios