reveladorA

12.2.07

A brisa

Durante anos o seu don pareceume algo excepcional e, por iso, cada día ao espertar o seu nome era a primeira palabra que me viña á cabeza. Polo día procuraba non perdelo de vista, e ás noites acendía todas as candeas para espreitalo. Nese tempo afíxenme a durmir por riba, escoitando os seus movementos na escuridade, e a velar tamén polo seu sono. Non o dixen aínda? El tiña o don da brisa. Soprábame nos oídos para facerme cóxegas, baixaba ata a caluga e provocábame un salto, era o meu vértice, o apoio preciso para non sentirme atraída polo abismo.

Pero un día coñecín o temporal e fiquei muda. Un torbón á tardiña desatou en min cores nunca imaxinadas, diademas de luz que me cambiaron a vista e o tacto. Desde aquela, non soportei outra cousa que non fose ímpetu, bofetada. Precisaba de solpores ensanguentados que beber, e non os atopaba no seu triste alento mariño. Así que o deixei marchar ou quixo irse, soprando lenemente como cando viñera a xunto de min. Pero eu xa non podía sentir ese vento de frauta traveseira. Non lembrei nunca máis aquela dozura, nin teño gardado ningún matiz.

permalink | 3 comentarios