reveladorA

5.2.07

Agosto

Praia

Agosto era un mes de chicle, estirábase ao noso antollo e daba de si. O sol ensanchábanos as arterias e o salitre os pulmóns: respirábamos azul porque saiamos ben cedo da casa e regresabamos derreadas á noitiña, despois do último baño. Que pracer deitarse no Cantábrico canda o solpor, corpos de xuncos e dunas pequenas nas maos. Mirábache as meniñas e eran acuarios invisibles onde douradas diminutas saltaban ao ar. Na casa, antes de durmir, metías as maos nos petos do pixama e sacabas area, porque tiñamos unha praia dentro doutra praia, e unha lagoa feita coa auga que transvasabamos do mar. Fidel facía pesca submarina e traía nunha rede ourizos, xibas e polbos que colgaba sobre as ramas máis baixas dalgunha árbore seca. Os polbos tardaban horas e horas en morrer, e na última agonía aínda tiñan forza para chuparnos os dedos coas ventosas cando lles pasabamos as maos sobre o seu corpiño viscoso, entre divertidas e crueis.

Ese mes foi infindo ata que un ano, non lembro cal, Fidel observou mentres xantabamos no chiringo de madeira que eu xa non tiña idade para andar sen a parte de arriba do bikini. Mireime sorprendida e era certo: os meus peitos estaban aí. A partir dese momento xa nunca máis agosto volveu a ser igual, da mesma forma extensa, e empecei a marcar cunha equis os seus trinta e un días.

permalink | 2 comentarios