reveladorA

29.1.07

O accidente

NY

Atópanse nun cruce.

Ela, no medio do paso de peóns.

El, coa mao enriba da bocina, e na perna esquerda un tirón, de pisar o freo con violencia. Os ollos de susto, saídos.

Así é como se atopan.

Non a veu cruzar, non a veu desde hai dez anos ou máis, e agora, de súpeto, tena diante.Pálida e brillante como unha aparición.

-Pumpún, late el.

-Pumpunpún, replica ela.

Pero non se escoitan. Só acertan a mirarse. Tardaron nada en recoñecerse. Alguén berra do outro lado do paso de peóns.

A pesar do rebumbio que se montou arredor, dentro deles hai moito silencio, un gran oco escuro, un pozo de auga conxelada.


Da estrada á luna do coche saltou unha pedra minúscula que triscou o cristal. Quedou unha ferida fría con forma de anzó.

-Estás ben? pregunta el abrindo a porta.

Ela sube ao asento do copiloto e dille con palabras trementes:

-Cara onde vas?

E logo algo moi baixiño, inintelixibel. El di:

-Quédasme de camiño.

Parece que todo é tan fácil agora, os dous dentro do coche, tantos anos despois. Respiran axitada, acompasadamente. Por momentos parece que a cidade é outra. Poderíamos vaticinar que nalgún punto indeterminado do camiño cruzarán algunha fronteira, e que algúns quilómetros máis adiante cambiarán tamén de continente e de paisaxe, e é probábel que perdan as coordenadas e esquezan os seus propios nomes.

permalink | 10 comentarios

26.1.07

Durminte

Lido
Durante as clases entresoñaba un rumor de patos salvaxes e do patio do recreo facía unha praia atlántica. Pola noite era de natureza insomne e, a consecuencia disto, de mañá calquera runrun lle daba sono. Aínda hoxe, cando os seus antigos compañeiros de aula lembran o colexio coa desidia propia dunha vida adulta acomodada van directos a eses vintecinco minutos de lecer dos once anos nos que se lles ía a vida en atinar á canasta, en meter fungueirolos cun balón de fútbol todo roído ou escobreguear coas rapazas xogando ao brilé.

Ela non. Ela garda un areal inmenso, co mar enfronte, e o seu sono salgado. Porque minúsculos cachiños de cunchas e caracolas conformaban o patio, inmediato ao peirao de Celeiro, e entón pechaba os ollos e os berros dos xogos e as leas transportábana a unha praia descoñecida, non era alí, era un estraño refuxio no Algarve, a xulgar polas ondas. E durmía uns minutos e facíaselle a boca auga na gorentosa e marítima profundidade que a anainaba, ata que soaba a serea e non quedaba outra que volver á realidade e ás matemáticas.

Sempre a rentes do chan, sentada enriba das pedras, os demais pensaban que viña de xogar soa ás canicas.

permalink | 3 comentarios

21.1.07

Única

Praia
Pero non berres os seus ollos, acaso queres que alguén máis os coñeza? Dilles que é unha visita agradábel, que pronto marchará, nuns días. Pasouche algunha vez que quixeches estar soa nun concerto, ou no cine. Soamente para ti as cancións e os títulos de crédito. Sucedeu, admites, que desexaches un país onde ser a única posuídora dun cofre emocionante, dunha caixa de pandora moi en silencio. Non era egoísmo, era pura paixón. Así que agora, tamén, cala, porque de nomeala iríase contra o mediodía, agochada no furgón das señoras que venden o peixe na praza. E ademais, que máis queres? Tes na língua un único sabor a chocolate, tes nun papel dentro dun sobre o seu truco de maxia, o que fai que se che dobren así de fácil os xeonllos. Así que non o leas en alto, non o compartas nunca.

permalink | 4 comentarios

10.1.07

Parque azul

Banco
Sento, acórdome do mar e choro, choro tanto como naquel primeiro ano en que o botaba de menos. Din que chorar cura e é certo, a min as lágrimas sérvenme para facer unha pequena poza aos meus pés. Gotean e velaquí o meu placebo marítimo.

Como me pesan as pernas nos días de inverno. É un fastidio que as estacións frías teñan que seguir o seu curso antes de volver a sentir a area nas costas espidas.

Apaga as luces, anda. Para poder vir onda min tes que non mirar, tes que pasar a tarde nun parque azul.

permalink | 5 comentarios

5.1.07

Arame

Alambrada
Pasas por el coma se nada, como quitándolle importancia, como fai a avoa cando o abre coas maos encalecidas; a ela non lle manca, ela nunca pensa no arame senón no que hai do outro lado. Así tu, tamén. Porque no fondal do prado espérate un animal manso, de ollos que son lagos onde somerxerse. Un animal que che deixa acariciarlle a pel quente que lle recubre o estómago, e a calor ilumínache o sangue e o seu respirar dáche ás para volver de novo ao outro lado, e outra volta a entrar no prado, e así sucesivamente. Dentro da túa cabeza non hai nada agora, nada. Só un solsticio, un camiñar.

permalink | 2 comentarios