reveladorA

17.12.06

Veciños

Man
Ninguén se asoma. Sabemos tamén que non collen nunca o ascensor; os que habitan no edificio por acordo tácito e os invisíbeis pacientes do oculista que ten no sétimo a consulta porque alguén se encargou de poñer na porta "Ascensor estropeado. Disculpen as molestias". Chegan tan cansos de subir as escaleiras ata o sétimo que non lles da tempo a fixarse na corda que se desliza polo oco da escaleira. Nosoutros si que a vimos, aquela vez que entramos mortos de curiosidade. A corda, as engranaxes, o cubo de metal na cima, a portiña do garaxe onde entra, supuxemos, cando o poñen en funcionamento quen sabe para que. Realmente é un edificio sinistro. E é que ninguén se asoma á fiestra, nin a fumar un cigarro nin a estender unha alfombra. Tampouco vimos nunca siluetas de xente nas súas casas, encenden as luces, si, pero non se deixan observar, coma se permanecesen sempre no sofá, ou a rentes do chan, reptando de alfombra a alfombra para desprazarse. Gustaríanos recoñecer pola rúa a algún veciño de enfronte e preguntar por qué esa silenciosa existencia, por que ese temor a ser vistos, e, sobre todo, para que o cubo de metal que baixa nunha corda ata o garaxe. Pero resulta imposíbel, como faríamos? Agardamos inquedos desde a nosa ventá, mentres pensamos en concertar unha cita co oculista, por ver se nos aclara algo.

permalink | 1 comentarios