reveladorA

29.12.06

Dereito a hotel

Hotel Metropole
Viviría sempre en hoteis con dereito a cociña para poder facerche tartas de chocolate. Os cociñeiros dos hoteis serían amigos meus e deixaríanme meter o nariz nos seus fogóns, e levaría sempre botes de ourego e ramas de vainilla e coco rallado nos petos por se lles fixesen falta. Tamén caramelos de té para os nenos que xogan aburridos na recepción. Tu agardarías medio durmido na suite a que entrase coa mesa camilla e o seu correspondente almorzo continental -con dereito a tarta de chocolate-. Que bonita ocupación facer as maletas a mediodía e marchar a outro hotel, sempre cos petos repletos de condimentos e especias para dar sabor e consolar. E a miña receita máxica con chocolate para cando te asaltase a tristeza de non ter un fogar, de gozar dunha vida menos nómade. Quizais ao chegar a Venecia me mirarías dubitativo por se ese era o lugar onde ficar dunha vez. Sentados na Piazza San Marco entraríanos un cansazo antigo e preguntaríamonos se sería posíbel vivir nunha praza con dereito a hotel.

permalink | 1 comentarios

22.12.06

O hipnotizador

Parada
Mirábame fixamente nas paradas, cando o guía sinalaba un punto ao lonxe e todos xirábamos as cabezas para atender á explicación. El non se inmutaba ante unha illa ou unha estatua esculpida en rocha, só clavaba os ollos no meu pescozo, invadíndome cunha calor nerviosa que me rubía polo corpo mentres axustaba o volume dos cascos que traducían a explicación do guía. Non entendía esa insistencia xugular, nin tampouco por qué ese home pagara o prezo esaxerado do percorrido en barco para abordarme: se quería ligar comigo ou dicirme algo podía esperar a miña chegada ao peirao. A medida que pasaban os minutos a voz do guía soábame máis lonxe e a traducción en estéreo menos comprensíbel, de xeito que uns ollos negros acaparaban toda a miña atención. Nun momento, aloulada, confundín ollos con boca e dentro da boca atopei unha minúscula ringleira de dentes afiados de marraxo. Cando o motor parou e os pasaxeiros entraron en pánico a min só me importaba que el me collera para salvarme ou me levase mar adentro, que máis tiña xa.

permalink | 0 comentarios

19.12.06

De profundis (II)

O bico
durante o bico voou dentro dun túnel de paredes brancas coma naquela película blanc e tamén sentiu un arrepío de pracer e un calafrío de temor e quizais estivo pensando demasiado durante o bico porque quen pensa durante un bico? pois el demorouse no resultado na fotografía na postura na estética coa que apertaba a aquela que o agardara tanto tempo nun precioso camposanto. tanto tempo tanto que era imposíbel agora intentar subila ao ceo pretender que abandonase a terra elevándoa por riba das lousas por riba de tanta tanta morte porque cómo poder co peso infinito dos volantes do seu escuro vestido

permalink | 1 comentarios

17.12.06

Veciños

Man
Ninguén se asoma. Sabemos tamén que non collen nunca o ascensor; os que habitan no edificio por acordo tácito e os invisíbeis pacientes do oculista que ten no sétimo a consulta porque alguén se encargou de poñer na porta "Ascensor estropeado. Disculpen as molestias". Chegan tan cansos de subir as escaleiras ata o sétimo que non lles da tempo a fixarse na corda que se desliza polo oco da escaleira. Nosoutros si que a vimos, aquela vez que entramos mortos de curiosidade. A corda, as engranaxes, o cubo de metal na cima, a portiña do garaxe onde entra, supuxemos, cando o poñen en funcionamento quen sabe para que. Realmente é un edificio sinistro. E é que ninguén se asoma á fiestra, nin a fumar un cigarro nin a estender unha alfombra. Tampouco vimos nunca siluetas de xente nas súas casas, encenden as luces, si, pero non se deixan observar, coma se permanecesen sempre no sofá, ou a rentes do chan, reptando de alfombra a alfombra para desprazarse. Gustaríanos recoñecer pola rúa a algún veciño de enfronte e preguntar por qué esa silenciosa existencia, por que ese temor a ser vistos, e, sobre todo, para que o cubo de metal que baixa nunha corda ata o garaxe. Pero resulta imposíbel, como faríamos? Agardamos inquedos desde a nosa ventá, mentres pensamos en concertar unha cita co oculista, por ver se nos aclara algo.

permalink | 1 comentarios

12.12.06

Toda beleza

Flores
El nacera para bailar. As cousas inertes e os seres vivos subiamos moi alto, canda el, cada vez que se movía e voaba e xogaba co vento, e no seu misterio quedabamos aboiando, suspendidos nun soño de música submarina e corpos transparentes. Pero todo vivir consume e todo alento envellece, e nas súas danzas el ía deixando un pouco de si mesmo, da súa existencia: raiolas de luz esfiañadas que nós contemplabamos cada vez máis exhaustos, deixándonos os ollos naquel ronsel de beleza pura,
flor do tempo,
ata a cegueira.

permalink | 3 comentarios

4.12.06

De profundis (I)

Bonaval
Prometérasme que virías por moi lonxe que estivese, por moi profunda, e que percorrerías estradas e vilas e autopistas, saltándote os semáforos e as peaxes para chegar máis axiña. A espera volveuse máis longa do esperado. Non foi difícil aguantar a fame e a sede, as ganas de rascarme, de fumar, de lavarme, de facer o amor. Tampouco me importou a soidade nin o extremo silencio que vivín durante tantos días sen ver luz: o único que se me fixo insoportábel foi o incesante olor a terra mollada que me envelenou a epiderme e me acedou os sentimentos; a arxila que me entrou nas unllas coas que irremediablemente te recibirei cando por fin chegues.

permalink | 3 comentarios