reveladorA

13.11.06

París, l´amour

Paris

Tiña dezasete anos e soñara moitas veces con París. Agora por fin marcharía de intercambio, a namorarme dalgún francés dez anos maior ca min que fumase en pipa e que me dixese que a miña boca tiña forma de corazón. Logo perderíame soa en Monmartre, mapoula e croissants acabados de facer, e mercaría decenas de postais que finxiría escribir nas terrazas dos cafés, nas escaleiras das fontes, e logo enviaríaas ás amigas envexosas da miña estancia alí, na capital do amor. Aforrara durante meses para mercar na perfumería máis encantadora un arrebatador perfume. Loulou? Oui, c´est moi.

Pero a rapaza que me tocara en intercambio chamábase Agnès, que significaba case ovella en francés, e daquela crin que o seu nome foi a clave para que xa nada puidera saír como eu previra. Vivía a ducias de quilómetros do instituto, e erguíanme tan cedo que todas as mañás me entraban ganas de vomitar. O tempo xusto para rezar (si, rezar un padrenuestro), antes de almorzar, e botar unha ollada á aguia desecada que me miraba desafiante desde entrada. Os habitantes desta lúgubre casona votaban a Le Pen e non tiñan televisor. Cada día dábanlle cinco bicos ao aire rozándome os papos.

Custoume mercar o perfume dichoso. E foi nunha fugaz visita de clase á cidade soñada, que a penas percorrín metida nun autobús todo o tempo. Tampouco tiven a ocasión de empregar o seu irresistible poder de sedución, que quedou anulado no medio daquela inquedante campiña situada en ningures. Eu xa só desexaba volver á miña casa.

permalink | 1 comentarios