reveladorA

14.11.06

Escritor de noite (II)

Tren

Nos contos que se conta sempre hai movemento. Hai un tren que o transporta ao lugar da acción, e el déixase levar de ollos pechados, pero non de escuridade, senón de entresoños, como cando seus pais o levaban en coche á casa da avoa e pechaba as pálpebras para ler velocidade e camiño. E el lía sobre o fondo vermello da pel as sombras enleadas das árbores, o amor dos paxaros, as ramas tronzadas, as nubes. Así é agora o folio en branco onde teclea compulsivamente os seus relatos de antes de durmir: ramas e follas e indicios de tormenta que nunca se farán realidade.

Porque os escritos invisíbeis do Escritor nacen e morren coa mesma forza amantísima das ondas a media noite: a primeira visita á praia é tamén o escuro lugar do seu cadaleito. Tampouco as palabras do Escritor deixan constancia da ruta desa viaxe nin do alento co que foron pronunciadas, pero si a triste feliz certeza de ter sido o único que posuíu cada historia nacida entre sabas.

permalink | 3 comentarios