reveladorA

9.11.06

Escritor de noite (I)

Bombillas
Déitase sempre arredor da medianoite, canso dunha xornada laboral sempre gris e igual. Enche formularios, saca extractos, envia informes, explica motivos. E case vinte minutos de café, por lei. Os días sucédense aburridamente, baixo o peso dunha capa aceitosa de monotonía que o axuda a esvarar e a permanecer. Ao rematar o traballo colle o seu coche e diríxese ao mesmo restaurante de sempre, menú 8 euros, limpeza, trato familiar. Logo, xa na casa, pón algo de música, ou unha película alugada, ou senta tan só a contemplar os xogos dos gatos orfos do patio. Así un día, así o seguinte.
Unha noite, tratando de coller o sono, encóntrao a inspiración. Na durmevela aparécenselle as personaxes dun conto fantástico, o seu nó, un posíbel desenlace. No reverso das pálpebras debúxanse as palabras do comezo, brillando como carteis de neón. Escribe no seu maxín as dúas primeiras páxinas, e parécenlle tan perfectas. Logo queda durmido.
A mañá seguinte aparece manchada dun gris que é menos familiar, é unha mañá luminosa, case radiante. O día pasa lento ata a chegada da noite. Déitase máis cedo, espera a que chegue ese estado gaseoso que o volverá a convertir en Escritor. Emocionado, acende filamentos de bombilla nos seus adentros e teclea imaxinariamente outras seis páxinas, ata caer no pozo do sono.

permalink | 3 comentarios