reveladorA

30.11.06

A cabana

Cabana

Aquel verán pasámolo traballando arreo para reconstruír a cabana. Non se trataba só de ter un sitio onde as nosas irmás pequenas puidesen xogar ás casiñas, senón de construír un refuxio, unha trincheira, un lugar por se acaso algo pasase e, chegado o momento, houbese que agocharse alí.

Cada tarde unha das tres levaba algo que nos serviría para a nosa supervivencia: un coitelo de mesa, unha restra de allos, aceite, unha garrafa de auga. Como formiguiñas, Alexia, Eva e máis eu íamos amoreando as mercancías que roubabamos nas nosas casas sen que ninguén o soubese. Fregamos e quitamos silvas e toxos en xullo, en agosto pintamos e en setembro aprendemos bricolaxe e carpintería de urxencia para que o noso refuxio tivese máis forma de fogar. Todo en absoluto secreto, en silencio, ocultando os nosos plans ás compañeiras de clase e aos veciños que xogaban con nós despois de comer.

A principio de outubro concertamos unha cita-proba. Tras dar as boas noites aos nosos pais sairiamos da casa e atopariámonos na caseta. E durante tres ou catro días tratariamos de vivir alí, non máis porque eramos rapazas aventureiras pero prudentes e non era cuestión de alarmar á familia. Despois, xa se vería. A media noite baixei as escaleiras e escoitei un tenue silbido. Alexia esperábame cun sorriso contaxioso. Unha lúa de leite protexíanos. Camiñamos en silencio cara a nosa cabana. Nerviosas. A min cada vez me apetecía menos quedar a durmir no refuxio, pero non dixen nada porque me convencín que unha vez alí nós as tres estaría encantada. De súpeto, contra os abruños da ría, vimos dúas sombras movéndose. Aguzamos a vista. Eran Eva e Artur, sen dúbida. Estaban moi xuntos, case abrazados. E ela non parecía ter présa ningunha por chegar á nosa cita. Máis ben todo o contrario. Falaban en baixiño e rían. Mentres nos invadía unha rabia inusitada -quizais o primeiro enfado forte cunha amiga- cremos oír o ruído duns remos entrando na auga. Eva tiña outra cabana, unha cabana de mar. Pero todo apuntaba a que esta non a compartiría con nós. E a outra, a outra nunca a dimos estreado.

permalink | 5 comentarios

29.11.06

venecia

Venezia

os días son suaves. comezan a chegar as primaveras. na rúa góndolas, margaridas, arrecendo a macedonia de froitas maduras.

as cousas acarícianme os nervios docemente. eu fálome a cada paso e volvo a sentir: “venecia, o amor, os días que me bican sedosos na boca, a mañá que estala por riba da pel para deixarme namorada dun vento rosa coma algodón de azucre”

é coma se de súpeto puidese comprender unha morea de significados entretecéndose, palabras de fogo que empezan por efe -festa felicidade fantasía fucsia-

permalink | 4 comentarios

24.11.06

A barca

Nasa
Quen non imaxinou algunha vez que a súa cama era unha barca. Nosoutras tamén tiñamos o noso fráxil territorio no mar que dan as sabas e a escuridade. O edredón atábase á cabeceira da cama polas puntas, con dúas gomas do pelo, e así xogabamos a sobrevivir fronte a un mar de crocodilos, crocodilos famentos que eran MOI perigosos, tanto que non podíamos quitar os pés por fóra da lancha, porque nos roerían de inmediato.

Niso consistía a nosa existencia, en non sacar os pés por fóra NUNCA. Eu facía o almorzo, o xantar e a cea cos froitos mariños -pequenos cangrexos, caramuxos, peixiños despistados- que ás veces entraban nunha nasa cativa que tiñamos atada á proa. A filla comía todo sempre sen rechistar. A filla nunca daba problemas, pero o mar, o mar era atlántico e salvaxe. De cando en vez viña unha onda case tsunami e arrastrábanos moito, en espiral, en centrifugado. Ás veces eu perdía de vista á filla, que rozaba as fauces dos impoñentes e negros crocodilos e a min, a mai, dábame nun ataque de pánico.

Pero sempre conseguía recuperar a filla, e volvíamos á nosa branda lancha, e non había un minuto de quietude pero eramos felices no calor, agochadas dentro do estoxo que sabíamos branco pero víamos negro, e ao lonxe as regañas de luz por onde entraba a mañá e empezaba a ulir a torradas con mantequilla e tona e colacao. Porque tiñamos medo si, pero eramos incapaces de empezar o día sen torradas.

permalink | 3 comentarios

Paraugas

Fachada
Percorrer a Caldeirería na procura do paraugas máis grande que atope, mercalo, saír da tenda en hora punta -os papás que lle dan merenda aos nenos, os estudantes que saen, os turistas que preguntan, as señoras citadas nos cafés de sempre, os que saíron a facer recados, os que pasean-, dar uns pasos ata situarme ben no medio e medio da rúa e moi lentamente abrir o paraugas -marabillosa tela vermella sen estampado ningún, dezaseis variñas de aceiro, eixo negro, puño de madeira- e quedarme aí parada mentres chove a cachón, escoitando os improperios dos transeúntes. Que gran felicidade ser un obstáculo, facer algo útil esta tarde, atropellar xente e eu sen inmutarme porque dentro deste círculo vermello parouse o tempo e todo é redondo, e nel quedan ancoradas as présas dos demais, as súas ansias de liña recta, o seu camiñar cara un punto definido. Lástima que non saiban aínda canto me teñen que agradecer.

permalink | 4 comentarios

21.11.06

A malla

Marilyn
marchaches só
e cun xesto de agotada dozura
que me recordou a aquela actriz
que curioso

sabes? ese día tíñasnos a todas mirándote de esguello
a través do cristal que te levaba
todas sentíndonos tan soas
tan únicas

pero só para min sería o azul
da túa volta
e cando se foi a luz
no quiosco da estación de tren
toquei esa cor
toquei
o azul celeste da malla de ximnasia rítmica
que tivera de nena
na pel
silencio de serpe
nos ollos
bálsamo

permalink | 3 comentarios

15.11.06

As nutrias

Alameda

No estanque da Alameda vive unha familia de lontras. Dúas adultas e dúas pequechas. As lontras viven permanentemente agochadas, saben que se o garda do parque as ve, serían delatadas e viría unha furgoneta a por elas. A nós contóunolo Miguel, que unha noite foi correr ao parque e as viu de esguello. Claudia pregúntame por que escolleron o estanque para vivir, se son salvaxes. Eu dígolle que viñeron nadando polo río, pero non sei. Paréceme que estas lontras son curmás do oso das cañerías que leramos na clase, no libro de estudiar máis chulo que tiven nunca.

-Estas lontras son curmás do oso das cañerías e teñen unha misión secreta. Escorregan silandeiras polos caños e limpan os sumidoiros cando non chove.

Claudia queda convencida e esfarela un cacho do seu bocadillo sobre a tona da auga.

-Para cando volvan de traballar, di.

Creo que a dieta das lontras é outra, pero non me atrevo. Estas, polo seu oficio, seguramente xa probaron o salchichón.

permalink | 5 comentarios

14.11.06

Escritor de noite (II)

Tren

Nos contos que se conta sempre hai movemento. Hai un tren que o transporta ao lugar da acción, e el déixase levar de ollos pechados, pero non de escuridade, senón de entresoños, como cando seus pais o levaban en coche á casa da avoa e pechaba as pálpebras para ler velocidade e camiño. E el lía sobre o fondo vermello da pel as sombras enleadas das árbores, o amor dos paxaros, as ramas tronzadas, as nubes. Así é agora o folio en branco onde teclea compulsivamente os seus relatos de antes de durmir: ramas e follas e indicios de tormenta que nunca se farán realidade.

Porque os escritos invisíbeis do Escritor nacen e morren coa mesma forza amantísima das ondas a media noite: a primeira visita á praia é tamén o escuro lugar do seu cadaleito. Tampouco as palabras do Escritor deixan constancia da ruta desa viaxe nin do alento co que foron pronunciadas, pero si a triste feliz certeza de ter sido o único que posuíu cada historia nacida entre sabas.

permalink | 3 comentarios

13.11.06

París, l´amour

Paris

Tiña dezasete anos e soñara moitas veces con París. Agora por fin marcharía de intercambio, a namorarme dalgún francés dez anos maior ca min que fumase en pipa e que me dixese que a miña boca tiña forma de corazón. Logo perderíame soa en Monmartre, mapoula e croissants acabados de facer, e mercaría decenas de postais que finxiría escribir nas terrazas dos cafés, nas escaleiras das fontes, e logo enviaríaas ás amigas envexosas da miña estancia alí, na capital do amor. Aforrara durante meses para mercar na perfumería máis encantadora un arrebatador perfume. Loulou? Oui, c´est moi.

Pero a rapaza que me tocara en intercambio chamábase Agnès, que significaba case ovella en francés, e daquela crin que o seu nome foi a clave para que xa nada puidera saír como eu previra. Vivía a ducias de quilómetros do instituto, e erguíanme tan cedo que todas as mañás me entraban ganas de vomitar. O tempo xusto para rezar (si, rezar un padrenuestro), antes de almorzar, e botar unha ollada á aguia desecada que me miraba desafiante desde entrada. Os habitantes desta lúgubre casona votaban a Le Pen e non tiñan televisor. Cada día dábanlle cinco bicos ao aire rozándome os papos.

Custoume mercar o perfume dichoso. E foi nunha fugaz visita de clase á cidade soñada, que a penas percorrín metida nun autobús todo o tempo. Tampouco tiven a ocasión de empregar o seu irresistible poder de sedución, que quedou anulado no medio daquela inquedante campiña situada en ningures. Eu xa só desexaba volver á miña casa.

permalink | 1 comentarios

9.11.06

Escritor de noite (I)

Bombillas
Déitase sempre arredor da medianoite, canso dunha xornada laboral sempre gris e igual. Enche formularios, saca extractos, envia informes, explica motivos. E case vinte minutos de café, por lei. Os días sucédense aburridamente, baixo o peso dunha capa aceitosa de monotonía que o axuda a esvarar e a permanecer. Ao rematar o traballo colle o seu coche e diríxese ao mesmo restaurante de sempre, menú 8 euros, limpeza, trato familiar. Logo, xa na casa, pón algo de música, ou unha película alugada, ou senta tan só a contemplar os xogos dos gatos orfos do patio. Así un día, así o seguinte.
Unha noite, tratando de coller o sono, encóntrao a inspiración. Na durmevela aparécenselle as personaxes dun conto fantástico, o seu nó, un posíbel desenlace. No reverso das pálpebras debúxanse as palabras do comezo, brillando como carteis de neón. Escribe no seu maxín as dúas primeiras páxinas, e parécenlle tan perfectas. Logo queda durmido.
A mañá seguinte aparece manchada dun gris que é menos familiar, é unha mañá luminosa, case radiante. O día pasa lento ata a chegada da noite. Déitase máis cedo, espera a que chegue ese estado gaseoso que o volverá a convertir en Escritor. Emocionado, acende filamentos de bombilla nos seus adentros e teclea imaxinariamente outras seis páxinas, ata caer no pozo do sono.

permalink | 3 comentarios

7.11.06

O seu turno

Su turno
Tic tac tica tac. Ah, xa pasou. Agora perdiches a túa oportunidade. Tiveches tempo abondo. Agora xa non vale. Pasaron tamén os segundos de cortesía. Nin o intentes, eu xa estou pensando noutra cousa, xa pasei páxina. É curioso, pero é así: creo que tardarei moito menos en eliminar o teu número de teléfono que o que ti tardaches en decidirte a non marcar o meu.

permalink | 4 comentarios

5.11.06

Que hora

Reloxio
e que hora era cando miraches certo ángulo destas costas
e posto que nelas quedaron
marcas de números e agullas
quero saber
en que minuto somerxido nos cruzamos -tu levantácheste da cama na alta noite
eu crin nos astros-
e corremos
abriches o portón da alameda
medio durmidos aínda rozamos coas xemas
cada buxo que bordeaba aquel carreiro
ata que á fin no estanque
descalzáchesme para esperar
a hora da clepsidra
a nosa cita acuática
e en silencio
submarinamente

miráchesme

permalink | 2 comentarios

O engano

Cafetería
Acababa de agarrarse fortemente ao meu brazo esquerdo e instigábame para emprender a súa ruta. Era unha velliña fráxil de máis de oitenta anos que me despachara alegremente a súa acompañante:

-Ayúdala a cruzar, anda, que yo tengo muchísima prisa. Es la mar de salada, ya verás.

Pero cruzar foi tamén torcer a esquina e camiñando tres rúas máis a un paso desquiciante. Contoume que tiña vertixe. Contoume que tiña unha cita nunha cafetería e que eu a tiña que axudar a chegar. O sol derretía o alquitrán acabado de poñer na calzada, e eu chegaría tarde a clase. Pero ela non me soltaba. Parouse nunha esquina. Estaba nerviosa.

-Non poden notar que estou así.

Deume pena. Aínda que xa empezaba a fartarme un pouco desa cita misteriosa, ofrecinme a acompañala a dentro da cafetería, pero non quixo.

-Que va. Son os meus irmáns, pero eles o que queren é darme tratamento e non deixarme saír da casa, por eso teño que chegar polo meu propio pé. Para que vexan.

O que era a todas luces imposible. Quedou parada outra vez nas escaleiras da cafetería. Retorcía as maos. Sacou unha vara plegable do bolso. Saiu algunha xente que a mirou con intriga, pero ao verme a min, neta en funcións, seguiron o seu camiño.

Tras darme as gracias, mirouse os zapatos e comezou a desprazarse como puido para abrir a porta e entrar polo seu propio pé na cafetería. Eu dinme a volta e marchei de alí. Quixen pensar que unha vez dentro sería capaz de enganalos a todos, de camiñar como o esquío que debeu ser de moza, cando o verbo andar non se pensaba, ocorría.

permalink | 3 comentarios