reveladorA

18.6.07

A palabra

Novidades
Ao principio pareceume que a inventara eu mesma. A palabra estaloume na boca mentres almorzaba, e pareceume fermosa, fresca, vibrante. Non a escoitara nunca e tiña a forza hipnótica dun vendaval de asteriscos. Cóxegas nos beizos, disparo de silencioso confetti. Sentinme inmortal, capaz de percorrer o mundo con esa palabra baixo o brazo, como un talismán puro. Deiteime con ela debaixo da almofada, con moito coidado de non a esmagar. Ao día seguinte, co sono aínda prendido no caracol do equilibrio, erguinme e busqueina nun dicionario. Pareceume divertido: a ela non a atoparía, pero de seguro habían aparecer curmáns e tías, parentes lonxanos. Sen embargo, alí estaban as letras exactas que a nomeaban, e xunto a ela un significado obtuso que en nada se asemellaba a todo o que eu lle dera, ás cores do bosque coas que a vestira. Escoitei dentro de min un bruar monstruoso, unha apisoadora que facía desaparecer a miña palabra para sempre. Dela só quedou un memorial de cinza que escoou aos poucos entre as miñas maos como un fiíño de auga. Unha fonda tristeza apoderouse entón de min, e fiquei muda.

permalink | 3 comentarios