reveladorA

5.11.06

O engano

Cafetería
Acababa de agarrarse fortemente ao meu brazo esquerdo e instigábame para emprender a súa ruta. Era unha velliña fráxil de máis de oitenta anos que me despachara alegremente a súa acompañante:

-Ayúdala a cruzar, anda, que yo tengo muchísima prisa. Es la mar de salada, ya verás.

Pero cruzar foi tamén torcer a esquina e camiñando tres rúas máis a un paso desquiciante. Contoume que tiña vertixe. Contoume que tiña unha cita nunha cafetería e que eu a tiña que axudar a chegar. O sol derretía o alquitrán acabado de poñer na calzada, e eu chegaría tarde a clase. Pero ela non me soltaba. Parouse nunha esquina. Estaba nerviosa.

-Non poden notar que estou así.

Deume pena. Aínda que xa empezaba a fartarme un pouco desa cita misteriosa, ofrecinme a acompañala a dentro da cafetería, pero non quixo.

-Que va. Son os meus irmáns, pero eles o que queren é darme tratamento e non deixarme saír da casa, por eso teño que chegar polo meu propio pé. Para que vexan.

O que era a todas luces imposible. Quedou parada outra vez nas escaleiras da cafetería. Retorcía as maos. Sacou unha vara plegable do bolso. Saiu algunha xente que a mirou con intriga, pero ao verme a min, neta en funcións, seguiron o seu camiño.

Tras darme as gracias, mirouse os zapatos e comezou a desprazarse como puido para abrir a porta e entrar polo seu propio pé na cafetería. Eu dinme a volta e marchei de alí. Quixen pensar que unha vez dentro sería capaz de enganalos a todos, de camiñar como o esquío que debeu ser de moza, cando o verbo andar non se pensaba, ocorría.

permalink | 3 comentarios